|
Στο νέο τεύχος της ΕΕργΔ (Οκτώβριος 2025) που μόλις κυκλοφόρησε:
Ο Δημήτρης Τραυλός-Τζανετάτος επανέρχεται σε μια προβληματική που αποτελεί σταθερό αντικείμενο του ερευνητικού του ενδιαφέροντος: τις εργασιακές σχέσεις στους ομίλους επιχειρήσεων. Αυτήν τη φορά ο συγγραφέας πραγματεύεται ειδικότερα την υπερόρια κινητικότητα της εργασίας και τις οικονομικοτεχνικές απολύσεις στους ομίλους επιχειρήσεων υπό το πρίσμα της δυνατότητας περαιτέρω απασχόλησης του υπό απόλυση εργαζομένου στην αλλοδαπή. Εξετάζοντας αρχικά το ζήτημα της κινητικότητας των εργαζομένων στις πολυεθνικές επιχειρήσεις, ο συγγραφέας ερευνά διεξοδικά το ζήτημα της επέκτασης της υποχρέωσης του εργοδότη να αναζητήσει κενή θέση σε αλλοδαπή εκμετάλλευσή του ώστε να μεταθέσει σε αυτήν τον εργαζόμενο σε περίπτωση οικονομικοτεχνικής απόλυσης στην ημεδαπή. Στη συνέχεια, αντλώντας σκέψεις από τη γερμανική νομολογία, αναλύει το ζήτημα της περαιτέρω απασχόλησης στους ομίλους επιχειρήσεων, ιδίως με δομή Matrix, ενώ κλείνει τη μελέτη διατυπώνοντας κρίσιμες σκέψεις γύρω από το ζήτημα της υπερόριας εμβέλειας της ultima ratio στο ελληνικό εργατικό δίκαιο.
Στη συνέχεια, ο Νικόλαος Παπαδόπουλος ερευνά την εξέλιξη της Κοινωνικής Ευρώπης, με αφορμή την Οδηγία 2022/2041 για επαρκείς κατώτατους μισθούς και την πρόσφατη απόφαση του Δ.Ε.Ε. στην υπόθεση Δανία κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου, εστιάζοντας στα όρια και τις δυνατότητες της ενωσιακής αρμοδιότητας στον τομέα της κοινωνικής πολιτικής. Στην ανάλυσή του ο συγγραφέας αναδεικνύει τη σημασία της νομικής βάσης, της πολιτικής βούλησης και της ρυθμιστικής ευελιξίας για την αποτελεσματική εφαρμογή κοινωνικών δικαιωμάτων, όπως αυτά θεσπίζονται στον Ευρωπαϊκό Πυλώνα Κοινωνικών Δικαιωμάτων. Η Οδηγία —παρατηρεί ο συγγραφέας—, σε συνδυασμό με την απόφαση ορόσημο του Δικαστηρίου, επανατοποθετούν την κοινωνική διάσταση ως βασικό πυλώνα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, θέτοντας τα θεμέλια για μια Κοινωνική Ευρώπη όπου η οικονομική ανάπτυξη και η κοινωνική δικαιοσύνη θεωρούνται αλληλοσυμπληρωματικοί και αλληλένδετοι στόχοι.
Ακολούθως, ο Σωτήρης Γούλας αναλύει το ζήτημα της ευθύνης από διαπραγματεύσεις κατά τη σύναψη (;) της σύμβασης εξαρτημένης εργασίας. Η σχέση εργασίας —επισημαίνει ο συγγραφέας— ιδρύεται κατά κανόνα με σύμβαση, της οποίας προηγούνται διαπραγματεύσεις, έστω στοιχειώδεις, κατά τις οποίες μπορεί να γεννηθεί αποζημιωτική ευθύνη. Το ζήτημα έχει αποκτήσει τελευταία ορισμένη νομολογιακή επικαιρότητα, τόσο στα δικαστήρια της ουσίας όσο και στον Άρειο Πάγο. Σε δύο προσφάτως κριθείσες υποθέσεις, οι αρχικά ενάγοντες (υποψήφιοι) εργαζόμενοι επικαλούνταν κυρίως την οριστική κατάρτιση της σύμβασης εργασίας, παρά την ύπαρξη ρήτρας σύνταξης εγγράφου, και μόνο επικουρικά προσυμβατική ευθύνη. Στη μελέτη του ο συγγραφέας εξετάζει κυρίως την ερμηνευτική διάκριση, σε περίπτωση αποδοχής πρότασης θέσης εργασίας με επιφύλαξη σύνταξης εγγράφου, ανάμεσα στη σύναψη της σύμβασης και στη διατήρηση του σταδίου της διαπραγμάτευσης. Το ζήτημα —επισημαίνει— είναι σε κάθε περίπτωση κρίσιμο ανεξάρτητα από τη δόμηση της νομικής βάσης της αγωγής, διότι οι κανόνες ερμηνείας των δικαιοπραξιών εφαρμόζονται αυτεπαγγέλτως και η σύναψη της σύμβασης τερματίζει πάντα το στάδιο της διαπραγμάτευσης, με αποτέλεσμα οι δύο νομικές βάσεις να αποκλείονται αμοιβαία προκειμένου για το ίδιο πραγματικό.
Εν συνεχεία δημοσιεύεται ολόκληρη η απόφαση του Δ.Ε.Ε. στην υπόθεση C-19/23 Δανία κατά Κοινοβουλίου και Συμβουλίου (Salaires minimaux adéquats). Με την εν λόγω ιστορικής σημασίας απόφασή του το Δικαστήριο επιβεβαιώνει το κύρος του μεγαλύτερου μέρους της Οδηγίας για επαρκείς κατώτατους μισθούς στην Ε.Ε., ακυρώνοντας ωστόσο τη διάταξη που απαριθμεί τα κριτήρια τα οποία πρέπει υποχρεωτικά να λαμβάνουν υπόψη τα κράτη μέλη με νόμιμους κατώτατους μισθούς όταν καθορίζουν και επικαιροποιούν τους μισθούς αυτούς, καθώς και τον κανόνα που εμποδίζει τη μείωση των νόμιμων κατώτατων μισθών στην περίπτωση αυτόματης τιμαριθμικής αναπροσαρμογής τους.
Ακολουθεί, όπως πάντα, ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ελληνική νομολογία: Άκυρη ως εκδικητική η απόλυση εργαζομένης που κατέθεσε ενόρκως στο πλαίσιο της δικαστικής διαμάχης μεταξύ των δύο εταίρων της εργοδότριας εταιρείας· Ο έγγραφος τύπος καταγγελίας των συμβάσεων εργασίας αορίστου χρόνου ως προϋπόθεση νομιμότητας της καταγγελίας· Οι τυχόν τηρούμενες στην επιχείρηση έγγραφες και ενυπόγραφες διαδικασίες παράδοσης αντικειμένων απαραίτητων για την εκτέλεση των εργασιακών καθηκόντων δεν αναπληρώνουν την έλλειψη εγχείρισης του εγγράφου της καταγγελίας· κ.ά.
Καλή ανάγνωση!
Καλά Χριστούγεννα!
|
